سلام

هرگز باور نداشتم ارتباطات دنیای مجازی تا این حد واقعی بشه.

حتی گاهی نزدیکتر وبروزتر از وابستگان سببی ونسبی (خیلی رساله ای حرف زدما)

انگار سالیان ساله که شماهارو میشناسم انگار هر روز میبینمتون وخرسند از این دیدار به بازدید فردا دلخوشم.

توی این هوای سرد ویخزده چه خوبه یخ دلامون پای این محفل گرم آب میشه وگاهی با دوستمون وشادیها وشیرین زبونیهای بچه اش دلخوشیم وگاهی در غم فراق اون یکی وداستان زجرنامه ی سومی اشک تو چشامون حلقه میزنه وشاید از شرم همکار وهم اتاقیمون بغضمونو فرو میبریم.

عنوان پستم کاملا گویاست وشرحی نیاز نداره ولی با این وجود دلم خواست هرچند حرفی واسه گفتن ندارم اینو بنویسم واسه خودم ویا حتی دخترم که اگه فرصتی دست داد واینجارو خوند به این موضوع پی ببره که اگه خواهری یابرادری نداره وجای خالی یکی رو تو زندگیش حس میکنه که بدون هیچ دغدغه ای واسش درددل کنه ویا باهاش از نداشته هاش حرف بزنه یا راه حل مشکلاتشو جستجو کنه اینجا توی این دنیای به ظاهر مجازی خیلی راحت این امر قابل دسترسیه.

شاید بعضی باهام مخالف باشن ولی بستگی داره هر چیزی رو چطوری استفاده کنی.

یکی از دوستای گلم که البته دوست دوران دبیرستانمه وعلاوه بر دوستی مجازی خیلی بهم نزدیکه ایمیلی برام فرستاده بود به نام اصل 90/10 که واسه بعضیها که ایمیلشونو داشتم فرستادم ودلم نیومد خلاصه شو اینجا نذارم.

این اصل چیست؟

ده درصد از زندگی آن چیزی است که برای ما اتفاق می افتد.

و90درصد از زندگی را خودشما با واکنشهایتان به امور تعیین میکنید.