سلام به همه اونایی که خاموش وروشن اینجارو میخونن

باورداشته باشین یا نه تک تک تونرو دوست دارم ونظراتتون امیدهای روزانه ی منه چه مثبت وچه منفی قابل استفاده اس.

چند وقته دارم به این موضوع فکر میکنم که هیچی تو دنیا با سرعت زمان مقهورت نمیکنه ودر عینی که خودمون در گذرش هستیم وحتی گاهی علاقمند به اینکه یه مقطع تموم بشه ولی بعدش حتی درد ورنجهایی که تو اون مقطع هم کشیدیم واسمون لذت بخشه ویادآوریش یه گوشه ی دلمونو تسخیر میکنه :که ای کاش به این زودی تموم نمیشد از جمله دوران دانش آموزی با تموم محدودیتهای حجاب ونوع پوشش و...حتی نوع خوراکیهایی که اجازه داشتیم تو مدرسه بخوریم.

با تموم دلشوره های زمان امتحانات وکنکور و...ولی باور کنین من حاضرم تموم موقعیتهای الانم رو پس بدم ویه هفته اون موقعیت رو با تموم دوستام باهمون معلمها ومدیر(گرچه من همیشه بامدیرم سر نحوه پوشیدن مقنعه مشکل داشتم وتا میدیدمش دستم میرفت تا مقنعه مو بیارم پایین اونم میگفت:.... فقط من اینجا نامحرمم؟؟؟)همون مدرسه مون که الان دیگه وجود نداره رو تجربه کنم.

یا حتی دوران دانشجویی با اون پروژه ها واون انتظار نیومدن استاد کشیدناواون تعطیل کردن کلاسا واون تقلبهای دوست داشتنی و...

ولی یادمه تو تموم اون مواقع من همش میگفتم کی تموم میشه  ومن راحت میشم ...

شاید بابت بچگیها واذیتهای دخترم هم همین انتظارو میکشیدم ولی الان که داره به سن فهم وشعور پامیذاره دلخور ودلتنگ شلوغکاریهاشم دلتنگ اذیتهاش وبهونه گیریهاشم نه اینکه دیگه بهونه نگیره ها ولی خیلی خیلی کاهش یافته وحرفاش خیلی عقلانی شده یادم رفت که عنوان این پستم چی بود ؟

فینگر جادویی تیکه ی این روزهای دخترمه که باهاش هرکسی رو دلش میخواد انتخاب میکنه وبازی رو باهاش شروع میکنه .

به دخترم:

شاید زمانی که اینارو میخونی خیلی از این مقاطع زندگیتو پشت سر گذاشته باشی ولی مسلما خیلی از اونارو پیش رو داری واگه قدرشونو بدونی هم زمان رو بیخودتلف نکردی وهم از لحظه لحظه ی زندگیت لذت خواهی برد پس همیشه اینو یادت بیار تو بدترین وبهترین لحظات زندگیت:این نیز بگذرد .