اشتباه تایپی نیست روژین به دونه  های ناخواسته اش میگه آبلی مرغ

اولین دونه

 

اینم دومیش

اینم جیگر منه که اینجا داره سی دی می بینه

میگم: تو  بشو مامان من

میگه :اوکی ..

میگم: مامی ایم وانت کندی؟

میگه : نوبنی ، نات تودی.

بعدشم میگه : عزیز دلم ببین هوا تاریکه فردا واست میخرم اوکی؟

 

میگه: مونه بیا ناخنامو بگیر طیبه جون گفته.

میگم: بیا مامان (ناخنهاشو میگیرم)

میگه :مونه کاش لاکامو پاک کنی یه رنگ دیگه بزنی.

میگم: اونم چشم

میگه : پس دستامو قرمز پاهامو نارنجی بزن اینجوری باکلاس تره.

این هم چندتا از عکسهای آتلیه اش که بی نظیرترین تابلوی  روی دیوار خونه ی کوچیک ماست.

وهیچوقت از ساعتها خیره شدن به اون دیوار من خسته نخواهم شد